كردند و به زندان افتادند. او در سال 1332، احتمالاً در ماه مارس، در آن صومعه درگذشت، زيرا گفته شده مرگش يك ماه پساز آندرونيكوس دوم بود، كه در 13 فوريهٴ 1332 وفات يافت.
روزهاي او پيش از سال 1328 مصروف وظايف دولتي و درباري ميشد و بخشي از شبهايش صرف فلسفه و علم. او انسانگرا، پژوهندهٴ آثار ارسطو و ستايشگر افلاطون بود. در بسياري زمينهها آگاهي زيادي داشت و آثار فراواني نوشت، كه يادآور فوتيوس (نهم ـ 2)، و ميخائيل پسلوس (يازدهم ـ 2)، و پيشاهنگ گِميستوس پلِـتون (حدود 1356 ـ 1450) و احياي افلاطوني فلورانس است.
نجوم. مهمترين تأليف او براي ما احتمالاً شرح بطليموس يا مقدمه بر نجوم اوست كه هنوزخيلي كم شناخته شده است. او معلم نجوم نيكهفوروس گريگوراس بود كه همو شرح زندگي و كارهايش را نوشته است. پيداست كه با آثار رياضيدانان قديم، از قبيل بطليموس، آپولونيوس، نيكوماخوس بهخوبي آشنايي داشت.
شرحها و توضيحاتي درباب آثار ارسطو. تيودورس يكرشته آثار توضيحي
نوشت.1
جُـنگ تيودورس. مفصلترين كار ادبي او مجموعهاي است از حدود 120 مقاله درباب موضوعات تاريخي، ادبي و فلسفي، كه در آن از بسياري مسايل اخلاقي بحث شده است، از قبيل: آيا ازدواج بهتر از تجرد است؟ آيا زندگي در عزلت صومعه بهتر از ميان مردم است؟ و الي آخر؛ همچنين مسايل هنري، ادبي و تاريخي كه توجه افراد تحصيلكردهٴ عصر او و همهٴ اعصار را جلب ميكرد. به نظر ميرسد او به يك سلطنت مشروطهٴ آرماني ميانديشيده است.
منابع او منحصراً يوناني ولي فراوان بود، قريب 70 موٴلف را ذكر كرده كه اغلبشان قديمي و عجيب است كه مهمترين مرجعش سونسيوس كورنهاي (پنجم ـ 1)، اسقف طُلمَيثه است.
او تعدادي آثار ادبي كم اهميتتر به نظم و نثر نوشت. اشعار او (كه 20 تا و شامل 9188 بيت است) حاوي اطلاعات حسب حالي (زندگينامهاي) و تاريخي است. يكي از اشعار درباب صومعهٴ اوست و ديگري رسالهاي تعليمي است دربارهٴ جنبههاي رياضي فلسفه و بهويژه جنبهٴ تأليفي (هارمونيك) آن.
بسياري از منظومههاي آن عصر اشعار سياسي بودند، ولي تيودورس از شيوههاي شعر كلاسيك پيروي ميكرد و سعي زيادي در احياي زبان كهن داشت. در اين زمينه هم او خود را پيشآهنگ انسانگرايان غرب ساخت.
كاشيكاري صومعهٴ منجي مقدس در خورا. در چشم آيندگان، بزرگترين اقدام تيودورس كاملاً در عرصهٴ ديگري بود. امروز او را بهخاطر بازسازي كليساي خورا به ياد ميآوريم كه سپاهيان